Λευκός Πύργος Θεσσαλονίκης

Ο Λευκός Πύργος, στην οδό Νίκης, την παραλιακή λεωφόρο, είναι το σύμβολο της Θεσσαλονίκης. Ο πύργος χρονολογείται από την περίοδο του Οθωμανού Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (1520-1566). Χτίστηκε ως μέρος της οχύρωσης της πόλης, στη θέση ενός άλλου πύργου, που πιθανότατα κατασκευάστηκε από Γάλλους ιππότες, μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους.

Πρόκειται για έναν κυκλικό πύργο ύψους 33,90 μέτρων με διάμετρο 22,70 μέτρα. Έχει έξι ορόφους που συνδέονται μεταξύ τους με σκάλες. Ο τελευταίος όροφος έχει μια βεράντα που προσφέρει υπέροχη θέα στην πόλη. Οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν αυτόν τον πύργο ως οχυρό, φρουρά και φυλακή. Από την κατασκευή του έχει αλλάξει πολλά ονόματα. Τον 18ο αιώνα ονομαζόταν Φρούριο Καλαμαριάς. Το 1826, ο σουλτάνος ​​Μαχμούντ Β' διέταξε τη σφαγή όλων των αιχμαλώτων του και μετά από αυτό, ο πύργος ονομάστηκε Πύργος του Αίματος ή Κόκκινος Πύργος.

Όταν η Θεσσαλονίκη ελευθερώθηκε από τους Τούρκους, το 1912, ο πύργος ασπρίστηκε ως συμβολική χειρονομία εξαγνισμού και έτσι πήρε το σημερινό του όνομα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο πύργος ασπρίστηκε από έναν κρατούμενο το 1890, με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Ο Πύργος έχει στις μέρες μας ένα λαμπερό χρώμα αλλά εξακολουθεί να διατηρεί το όνομά του.

Ο Λευκός Πύργος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αεράμυνα της πόλης κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και φιλοξένησε το μετεωρολογικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μέχρι το 1983 τους Sea Cadets. Ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' της Ελλάδας δολοφονήθηκε λίγα μέτρα μακριά από τον Λευκό Πύργο το 1913.

Το 1985 ο Πύργος αναστηλώθηκε και σήμερα στεγάζεται εκεί το Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης, η συλλογή του οποίου περιλαμβάνει κομμάτια γλυπτικής και κεραμικής, θραύσματα ψηφιδωτών δαπέδων, ορθόδοξες εικόνες, βυζαντινά νομίσματα, τοιχογραφίες και επιγραφές μεταξύ άλλων. Το Μουσείο διοργανώνει συχνά εκθέσεις για την ιστορία της πόλης ανά τους αιώνες.

Τη νύχτα, ο Λευκός Πύργος φωτίζεται και ξεχωρίζει στο σκοτεινό φόντο. Η λεωφόρος παρακάτω είναι ο αγαπημένος παραλιακός πεζόδρομος των ντόπιων.